Jak pomóc osobie w depresji?

Depresja jest w dzisiejszym świecie niezwykle powszechnym zaburzeniem na tle psychicznym i objawia się w różny sposób, w zależności od indywidualnego przypadku.

Podstawowe definicje depresji

Depresja stała się obszarem zainteresowań wielu naukowców i specjalistów, tak z dziedziny psychologii, jak i psychiatrii. Powstało wiele definicji depresji, zwracających uwagę na zmiany, jakie powoduje ona w zakresie ludzkiej aktywności i nastroju.

Definicja, jaką znaleźć można w Encyklopedycznym słowniku psychiatrii mówi, że depresja to „chorobowe zaburzenie życia uczuciowego, którego osiowym objawem jest dominujące uczucie smutku, przygnębienie, zniechęcenie oraz ujemny ton uczuciowy towarzyszący ogółowi przeżyć”.

Natomiast, w Słowniku psychologicznym czytamy, że depresja to „zahamowanie, w różnym stopniu, aktywności psychicznej człowieka przejawiającej się w ogólnym przygnębieniu”.

Nastrój

To właśnie nastrój jest kluczowy w rozpoznawaniu depresji. U osoby borykającej się z chorobą widać smutek, pustkę i zmęczenie. Innymi objawami jest utrata dotychczasowych zainteresowań, aktywności oraz zmniejszenie seksualnego popędu.

Czy to już depresja?

depresja
Źródło: pexels.com

Poza wspomnianym nastrojem, depresja może charakteryzować się:

  • brakiem apetytu;
  • utratą masy ciała;
  • albo na odwrót – wzmożonym apetytem;
  • wzrostem wagi ciała;
  • bezsennością lub zmęczeniem;
  • utratą energii i witalności;
  • poczuciem bezwartościowości;
  • samoobwinianiem;
  • myślami o śmierci, samobójstwie.

Pomoc w depresji – warto postawić na terapię

Bardzo pomocna, w leczeniu zaburzeń depresyjnych, jest psychoterapia. Programów terapeutycznych jest wiele, jednak wszystkie mają wspólne założenia i jeden cel – pomóc choremu zmienić swój dotychczasowy wzór nieadaptacji samego siebie i zmodyfikowania specyficznych myśli i zachowań, jakie mu towarzyszą.

Poznawcza psychoterapia indywidualna

Terapia poznawcza jest na ogół krótkoterminowa – składa się z kilku, maksymalnie kilkunastu, sesji. Każda sesja odbywa się według tego samego, ustalonego wcześniej schematu. Polega na jasnym, klarownym komunikowaniu się z pacjentem oraz omówieniu konkretnych faktów i danych, z jakich może wynikać problem chorego.

Na początku spotkania ustalany jest jego temat i przebieg. Terapeuta chce, aby jego pacjent zrozumiał proces pracy, jaki dokonuje się podczas terapii. Pyta, kontroluje aktywność rozmówcy, a także sam udziela informacji zwrotnych. Na sesjach sporządzane są notatki przez każdą ze stron. Mają one na celu wspomóc proces uczenia się, a także przypominać o szczegółach, które mogą zatrzeć się w pamięci. Po każdej sesji pacjent otrzymuje zadanie domowe, które związane jest z omawianymi na spotkaniu tematami.

Poznawcza psychoterapia grupowa

Liczba pacjentów, objętych terapią grupową przez jednego terapeutę, powinna oscylować w granicach 4-6 osób. W przypadku większej grupy, w prace zaangażować powinno się kilku specjalistów jednocześnie. W typowej terapii grupowej spotkania powinny obywać się regularnie, co tydzień i trwać około dwóch godzin. Prowadzący sesję powinien na początku zebrać zgody pacjentów dotyczące struktury spotkań i określić jasne kryteria, związane z oczekiwanym stanem poprawy. Taki przebieg sytuacji może wywołać dyskusję związaną z oczekiwanymi zmianami. Początek sesji powinien nawiązywać do ostatniego spotkania, dając pacjentom możliwość wypowiedzenia się. Środkowa cześć spotkania to praca nad danym zagadnieniem, problemem. Odbywa się ona z wykorzystaniem poznawczo-behawioralnych technik psychoterapii. Sesja kończyć powinna się, tak jak w przypadku spotkań indywidualnych, zadaniem pracy domowej.

Psychoterapia poznawcza pomoże pacjentowi, zmagającemu się z depresją, radzić sobie w życiu codziennym, poprawi jego nastrój, a także wzmocni wiarę w jego możliwości.

Źródła:

  • L. Korzeniowski, S. Pużyński Encyklopedyczny słownik psychiatrii, Warszawa 1986.
  • W. Szewczuk, Słownik psychologiczny, Warszawa 1985.
  • M. Huflejt-Łukasik, Zasady etyczne w psychoterapii, O etyce służb społecznych, Warszawa 1998.
  • M. Huflejt-Łukasik, Depresja – wybrane modele teoretyczne, Nowiny Psychologiczne, 1999.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.